Theater PePijn

Theater PePijn, waar klein groots wordt.

Wij hebben naast de vele topartiesten een aantal SPECIALS geprogrammeerd.
Speciaal voor jou. Om je te laten delen in dàt waar wij voor staan.
We bieden je de mogelijkheid om je nek uit te steken. Kom en ontmoet de coryfeeën van de toekomst. Wij hebben ze alvast voor je uitgenodigd.

Bekijk onze thema's

Bekijk onze thema's

Over Theater PePijn

Het theatertje met zijn rijke historie is een vertrouwde try-out plek voor grote cabaretiers en een inspirerend podium voor aanstormende talenten. Met z’n retro uitstraling, cabaretbibliotheekje, platenspeler en uitgebreide vinylcollectie is het een bijzondere ontmoetingsplek, niet meer weg te denken uit de Nederlandse Cabaretwereld. 

De allereerste leesvoorstellingen van de bekendste cabaretnamen zijn er drukbezocht en om podium-meters te kunnen maken is het bij uitstek de kweekvijver voor de coryfeeën van de toekomst.
Het heeft een klein podium, een nog kleinere kleedkamer, maar is groots in beleving. Publiek en artiest, zelden voelen ze zich dichter bij elkaar dan hier. 

Vroegâh
Het oude pakhuis van verkoopkantoor AL-VEKA stond nog maar korte tijd leeg toen Cabaretgroep PePijn (Paul van Vliet, Ferd Hugas, Liselore Gerritsen, Judith Bosch en Rob van Kreeveld) van de eigenaar Bram van Pijpen, de kans kregen om er een theatertje van te maken. Dat was voor hen een fantastische beloning na een maandenlange zoektocht in –door de firma Pelger- gesponsorde kostuums. Op 18 december 1964 werd er de eerste voorstelling gegeven. Sindsdien is Theater PePijn niet meer weg te denken uit de Nederlandse cabaretwereld.


Boekje 50 jaar PePijn

“Het kwijnend uitgaansleven van Den Haag moet hoognodig uit het slop gehaald worden”. Dat was in 1964 het uitgangspunt van het Haags cabaretgezelschap PePijn dat bestond uit Paul van Vliet, Liselore Gerritsen en Ferd Hugas.

Met hun studentikoze bravoure zanikten zij overal in Den Haag om een ruimte die omgetoverd kon worden tot een theatertje, wat dan uiteindelijk zou bijdragen aan de ontwikkeling van hun talent. 

Inmiddels zijn we ruim 50 jaren verder. Theater PePijn aan de Nieuwe Schoolstraat is een Haags begrip. Het is verworden tot de broedplaats voor cabaret-talent en daarmee tot de plek waar klein groots wordt.

Ter gelegenheid van de 50e verjaardag van dit bijzondere podiumpje in de theatergeschiedenis van Nederland, is een boekje verschenen. Een must-have voor iedere Hagenaar met een theaterhart en voor iedere Nederlander die de theatergeschiedenis wil volgen. Een logisch vervolg op de vorige jubileumuitgave. Ook dit keer gevuld met warme herinneringen van beroemde cabaretiers en kleinkunstenaars en ook met de soms hilarische ervaringen van opkomende talenten die er tegenwoordig spelen.

Boekje bestellen
Je kunt voor €15,- een boekje aanschaffen: Stuur een mail naar service@diligentia-pepijn.nl. Vermeld daarin 'Boekje 50 jaar PePijn' , je naam en -wanneer je jouw bestelling thuisgestuurd wilt krijgen- ook je adres. De verzendkosten bedragen €3,50 per boekje. Je kunt het boekje natuurlijk ook afhalen bij Diligentia.

Paul van Vliet

Theater PePijn bestaat al meer dan vijftig jaar. Het begon met Paul van Vliet en zijn Cabaretgroep PePijn. Dat zo'n iniatief uiteindelijk is uitgegroeid tot iets groots, hadden zij toen niet kunnen voorspellen: Theater PePijn is niet meer weg te denken uit de Nederlandse cabaretwereld.

Hoe het begon
Zo’n theatertje, daar zanik je dan jaren over door...” zong Paul in het eerste programma van Cabaret PePijn. Dit zaniken deed hij samen met Liselore Gerritsen en Ferd Hugas. Dagen en nachten zaten de drie te zaniken dat Den Haag nodig uit het slop gehaald moest worden, dat alleen een eigen Haags Cabaretgezelschap uitkomst kon bieden.

Na een lange zoektocht vonden ze -een paar meter van het geboortehuis van Paul aan de Denneweg- achter een prachtig Jugendstilpand, een opslagruimte die te huur was. Het pakhuis, met een eigen ingang aan de Nieuwe Schoolstraat, bood zoveel mogelijkheden: van deze ruimte was een echt theater te maken.

Première
Op 18 december 1964 was het zover: de première. Tijdens de eerste opvoering van 'Oh, pardon', brandde het gebouw van Kunst en Wetenschappen af. Destijds de grootste muziek- en theaterzaal van Den Haag. Burgemeester Kolfschoten kreeg die avond zijn tekst op een presenteerblaadje aangereikt:

“La reine est morte, vive le petit prince”.

Het was gelukt. Over Paul, Liselore, Ferd, Rob en Judith werd lovend geschreven. Maar hoe verder? Tot dan toe waren er alleen mensen op uitnodiging naar het programma komen kijken. Zouden mensen ooit geld overhebben voor een onbekend stel? De eerste voorstelling liep vol, de tweede ook en de derde en alle andere daarna.

Zonder Paul geen PePijn en zonder Theater PePijn geen plek in Den Haag voor cabaret talenten die podiummeters moeten maken voor ze kunnen doorbreken.

Bij de overname van PePijn door Diligentia in 2001 kreeg de Stichting Theaters Diligentia & PePijn er met hem als Nestor van het Nederlandse cabaret en ereburger van Den Haag een waardevol adviseur bij.

Paul stopte in 2018 met zijn avondvullende programma’s, maar hij heeft aangegeven dat hij kansen zal aanpakken om zo af en toe weer eens een podium te beklimmen met nieuwe liedjes of teksten. Dat hij dat als eerste zal doen in Theater PePijn staat wat ons betreft als een paal boven water.


Youp van 't Hek

“Ik wil reizen door het land en niet te lang op één plek staan en daar bussen vol personeelsverenigingen vermaken. Ik begin al een beetje te huilen bij het idee.” (Youp 1993)

Volgens Youp hoort een theater klein te zijn, het moet uitpuilen en de kassa moet de hand over het hart strijken en er af en toe twintig losse stoelen bij plaatsen. Dat laatste is met de veiligheidsrestricties van tegenwoordig (helaas?) niet meer mogelijk en Youp kan zich bijna niet meer permitteren om alleen nog maar in kleine theaters te spelen. Teveel fans, teveel publiek alhoewel je natuurlijk nooit te wilt zeggen wanneer je zo succesvol bent als Youp.

Met zorg kiest hij bij de start van een nieuwe voorstelling de plekken waar hij zijn eerste try-outs wil spelen, maar daaraan voorafgaand leest hij altijd zijn geschreven materiaal voor aan zijn trouwste publiek in Theater PePijn. Het is voor hem bijgeloof. Een soort garantie voor een succesvol seizoen: eerst een keertje in Theater PePijn. “Hou ik die erin? Of moet ie weggegooid?” …Het Haagse publiek hangt aan zijn lippen en lachsalvo’s bulderen door het kleine zaaltje. Even later krijgt hij niet de reactie die hij verwacht: “Nee? Oké, die grap gaat eruit, ik vond ‘m zelf heel geinig”.

Twee maanden later speelt hij steevast een eerste try-outvoorstellingen in Diligentia en dan is het voor het publiek verdomd lastig om te ontdekken welke onderdelen van de leesvoorstelling, hij daadwerkelijk heeft geschrapt. Wanneer je het hem na afloop in de foyer vraagt, weet ‘ie het zelf ook niet meer. Het blijft een fenomeen die Youp.

Youp aan het woord:
"Als er een plek is waar ik mijn vak geleerd heb dan is het in het Haagse theatertje PePijn waar veertig jaar geleden Eveline van Bree de scepter zwaaide. Zij deed daar alles: boekte de artiesten, stond tot diep in de nacht achter de bar en hield het ook nog schoon. En ze woonde tien huizen verderop dus je kon ook altijd bij haar blijven slapen. Als ik wat gedronken had dan deed ik dat – en ik had vaak wat gedronken.

Spelen, ontevreden zijn, tot diep in de nacht de boel doorlullen met mezelf en met het publiek aan de bar, de volgende dag de volgorde van het programma omgooien, beetje repeteren en tussendoor zelf de telefoon opnemen om de reserveringen in het boek te zetten. Bij 90 was het vol, maar wij gingen graag tot 120. Niet om de poen, maar om het record. Om andere groepjes af te troeven. En om het gevoel. Het hallucinerende gevoel van het uitpuilende zaaltje waar echt niemand meer bij kon. Dat is zo lekker; niet uit te leggen. Als de brandweer toen geweten had hoeveel man we er soms binnenlieten…

In PePijn ontstond het meeste. Overdag in de kleedkamer schrijven, slijpen aan de opening, schaven aan het pauzenummer en het politoeren van het slot. En van Eveline mocht alles. Zij snapte wat er in me stormde. Zij begreep wat ik wilde. Zij snapte mijn ambitie en begreep het ook toen ik solo ging. Zij was de eerste die ik dat vertelde.

En nu veertig jaar later is het theatertje voor mij nog steeds heilig. Heb ondertussen een aantal jaren in het bestuur gezeten om samen met oprichter Paul van Vliet aan de gemeente uit te leggen hoe belangrijk het zaaltje is. Belangrijk voor Den Haag, belangrijk voor het Nederlandse cabaret en vooral belangrijk voor al het jonge talent dat staat te trappelen zoals ik toen. In PePijn kan je doorbreken of tot de ontdekking komen dat je een ander vak moet kiezen. Voor mij is het de plek waar ik verslaafd raakte.

Jaren heb ik samen met Paul en allerhande collega’s een jaarlijkse benefiet in het Circustheater gegeven. Prachtavonden waren dat. En nu is PePijn nog steeds de plek waar ik al mijn programma’s aarzelend begin. Ik móet met een pak papier in Pepijn beginnen. Dat is een bijgeloofkwestie.

En één ding moet me nog van mijn gerepareerde hart: een diepe buiging voor de inmiddels tweeëntachtigjarige Paul van Vliet, die het theater niet alleen gesticht heeft, maar ook heel lang heeft opengehouden. Zeker dat laatste mag niet worden vergeten."

Cookies
Diligentia en PePijn gebruiken cookies om het bezoek op onze website makkelijk en persoonlijk te maken. Hierdoor kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen en mogelijk ook buiten onze website volgen. Aan de hand van deze informatie passen wij en derde partijen advertenties aan jou aan. Ook kun je door deze cookies informatie delen via Social Media. Door gebruik te maken van onze website ga je hiermee akkoord.
Meer informatie