‘Wereldniveau in het Nederlands’ kopte de pers bij hun vorige voorstelling.
De Belgische broers Mich en Raf Walschaerts ontwikkelden door de jaren heen een volstrekt unieke stijl: ontroering, humor, muzikaliteit en een absurde beeldentaal vechten om voorrang.
Als geen ander beheersen ze de kunst om met minimale middelen de toeschouwer maximaal te raken.
Kommil Foo dwingt de kijker op het puntje van zijn stoel, aan vertwijfeling ten prooi: lachen of wenen? Hun voorstelling Spaak werd bekroond met de Poelifinario als beste cabaretvoorstelling van 2005.
Nu is er: BREKEN.
NRC Handelsblad ****: “Kommil Foo beheerst timing tot in de perfectie” …“In dat soort logica zijn de broers op hun best. En in hun muzikaliteit, die de grapscènes zo mooi to één onvervreemdbaar geheel maakt.”
Het Parool****: “Zwarte romantiek van hoogste kaliber” … “De lach ligt continu op de loer, maar overstemt het drama nooit.”… “Dat geeft het duo iets ongenaakbaars. Alles wat ze doen, lijkt oprecht te zijn en wordt ook nog eens fraai theatraal vormgegeven.” …“Raf en Mich kennen hun gelijke niet in de Benelux.” … “Breken gaat over henzelf. Hun verstandhouding tot elkaar en tot de wereld, zoals mooi gevat in het lied Breekbaar lief, dat door Michs krachtige, rauwe stemgeluid dwars door je heen snijdt.”… “Breken is zwarte romantiek van het hoogste kaliber.”
Trouw ****: “‘Breken’ knaagt aan je gemoed, het is moeilijk onberoerd de zaal te verlaten.”…“Hun fijnzinnige humor heeft daarom steevast een randje tragiek.”…“De visuele vondsten in ‘Breken’ zijn oogstrelend mooi.”…“En tussendoor worden de meest prachtige liedjes gestrooid”
Volkskrant****: “Korzelige samenspraakjes, absurdistische scènes en poëtische liedjes: Kommil Foo beheerst ze tot in de finesses.”…“In een knap vertelde monoloog schiet Raf van het ene morele dilemma in het andere als hij zich afvraagt of hij zijn vreemdgaan moet opbiechten”…“Mich demonstreert zijn indrukwekkende zangstem in het schitterende lied Potvis”
Theaterkrant ****: “Dat is waarin deze intieme voorstelling uitblinkt: in schuren waar het pijn doet en in krachtige beelden die zich vastzetten in je hoofd.”
foto: Phile Deprez |
